Zorgen in de nacht.

 

Ik zit beneden, alleen met mijn gedachten,

heb je dagelijks gevraagd om mij bij te staan.

Ik begrijp soms niet waarop ik moet wachten,

het wordt nu toch tijd om verder te gaan.

 

Ik maak me zorgen om onze zonen,

om hun toekomst, geluk en hun carrière.

 Ik zou ze een geplaveid pad willen tonen,

maar stuit tegen een onzichtbare barrière.

 

Ik wil hen mijn steun en vertrouwen geven,

en weet, dat ze hun eigen weg moeten gaan.

Ik wens, dat ze weer met hart en ziel beleven,

dat wij er zijn en ze er nooit alléén voor staan.

 

Zie ze verdwalen in ‘n web van aanhoudende narigheid,

ze verdrinken in de hoge golven van verdriet en pijn.

Hoe kan ik in m’n eentje, met mijn eigenaardigheid,

hen zeggen, dat het oké is en ze mogen zijn wie ze zijn.

 

Ik hoor hen aan en voel hun innerlijke strijd,

zeg me alsjeblieft wat ik moet doen of laten.

Ik observeer hoe ‘n confrontatie word vermijd,

En bid, dat ze elkaar nooit zullen gaan haten.

 

Want ons streven was, harmonie in ons gezin,

met liefde, warmte en respect voor en naar elkaar.

Help ons herinneren hoe het was in ‘t begin,

toen samen, tezamen was, gewoon en niet zo zwaar.  

   

JWM

27-06-2005

 

  terug naar hartgedichten