Weten

(anoniem)

Stil aan je bed te staan en geen woord weten te zeggen
verlegen zijn met onze eigen kans, gezondheid, geest en kracht.
Weten dat jij nog maar zo kort van het leven mag getuigen
dat je je taak als mens bijna volwaardig hebt volbracht.

Stil aan je bed te staan en zoveel gevoelens hebben
die niet naar buiten komen door een eenzaam groot verdriet,
tranen die onverwacht over je wangen glijden van
machteloosheid, pijn, je vindt de juiste woorden niet.

Stil naar je kijken en onze liefde voelen
je was zoveel voor ons en we hadden het nooit hardop gezegd.
De pijn die wij elkander onnodig wel eens bezorgden
zijn we allang vergeten en is zonder naklank weggelegd.

Stil aan je bed staan en alleen maar naar je kijken
verlegen zijn met onze eigen kans, gezondheid, kracht en geest.
Weten dat jij straks niet meer in de volle zon zult zitten
maar dat ons leven zonder jou nooit zo zonnig was geweest.

 

  Terug naar gedichten