Elk jaar keer ik terug naar het eiland,

                het veel geliefde,

                naar 't schijnbaar eeuwig beeld,

                en groet het oud vertrouwde:

                storm, golven, wind en strand.

                Het glinsterend grijze zand,

                de hemel wit en blauw:

                zo wit -  maar toch niet meer hetzelfde,

                hoe ver ik ook om me heen schouw.

 

                De zee is veranderd,                              

                de golven zijn verruild,

                de duinen omgegraven en nieuw water ruist,

                het zand is omgewoeld

                Wat verwondert mij zo zeer ?

                Ben ìk dan hetzelfde gebleven ?

                Brengt iedere wederkeer,

                niet ook mezelf van daarginds

                als een andere weer ?