17 04 2006

 

Gedachten..

Je bent jarig,

weer een jaar voorbij.

 

t Is Pasen en we herdenken je geboortedag.

Vroeger was dit n reden om vrolijk en blij te zijn,

vandaag is het anders, geen echte verjaardag.

Slechts een dag samen, zonder zichtbare pijn.

  

Het lijkt wel of we deze dag als robots ondergaan.

Ieder met zn eigen gedachten, sores en (leeg) gevoel

in ons verwerkingsproces doch zonder n traan.

We tonen geen emotie naar elkaar, blijkbaar met n doel.

 

Hoe komt het toch dat we in leed, zo alleen staan,

terwijl we niets liever willen, dan samen te delen.

Wanneer is het in onze communicatie mis gegaan,

waardoor het maar niet wil lukken om te helen.  

 

Er zal op enig moment beslist iets gebeuren,

dat ons in staat stelt, elkaar in vertrouwen te nemen.

Dan zullen onze harten wel open scheuren,

en kunnen we eindelijk met elkaar afscheid nemen.

 

Tot die tijd

Doen we ons best,

ieder op zn eigen wijze.

 

 

 

17042006

Joan

 

 

  terug naar hartgedichten